التماس

---

 (در ارتباط با یه چیزایی!!)

مردم میخندند این روز ها

                      شاید

به هرچه که هست

                   و هرچه میبینند

و این همه دروغی که می اید و

            ارام مینشیند بر دل

به این همه حرف های تو خالی

                 این صدا های سرد

                            و یخ زده

همه می خندند

به اواز تلخ یک دست التماس

یک خواستن تا ابد

   هجرت

---

و اوازی که مادرم به وقت کودکی اموخت مرا

خواهم امد برای بوسیدن هرچه سادگی

                                 هرچه عشق

                                و اسمانی که خواهد ستود مرا

میبینی ارام ... این روزها در پی جاده ای بی دغدغه

 خوابی بی رویا

 و کودکانی که دیگر ندارند نشانی از جاده ی پاییزی

میگردم و دل به  اوازهای سرزمین مادری امان خوش کرده ام

اری نازک بی خنده ی این روز های پر از تردید و اظطراب من

ارام  اسودگی های خیال و .....خیال ارام من 

میبینی ساده ی بارانی من .. خسته ام

نه از کودکان بهت زده ی رویا .......که هرچه رویا داشتند

به لحظه ای فروختند بر باد خزان و گوشه نشین اندوه مردمان پاییز شدند

نه ! نه  مهربان بی قراریهای من

من که بار ها گفته امت

خستگی من همه از مرگ انسانیت و فقر اندیشه است

از این مردمان کوتاه قد دست بر سینه ی سر به زانو

این نو جامگان تازه ظهور کرده ی دنبال معجزه

و این همه معجزه برای اندکی بودن در این دارلمجانینی که خوب میدانی نمی ارزد

خسته ام از اسمان بی اراده

از این دستان تقدیر و این همه شکایت آه و بغض ماه

بیا مهربان من .. بیا تا دیر نشده است رخت و لباس باران خورده و

ان دو سه دست لوازمی را که مادر زمان جهاز اینده امان کرده بود به مهر

بر داریم و کم کم ازین قبرستان تنهایی و این جاده ای که میرسد به غروب برویم

اینجا نه جای ماندن بیش از این است

همین مهربان پاییزی من ... همین