برای ارام

---

عاشق که شدم  تازه حس دیوانگی را فهمیدم

حس شبهای تردید و روزهای ترس از نبودن

تکرار هرچه بیشتر نادانی و پرواز بی بهانه

و این همه یعنی

حالا تو کجایی ای تمام بود و نبوم از سهم اندک روزگار

میبینی ارام ..... این روزها نیچه میخوانم با کمی اندوه

 و نگاه میکنم به هرچه باران و قطره های رحمت

مانده در این اندوه سالیان و سخنی از فیلسوف عاشق شده ی روان پریش

و چه سخت است ارام من این انتظار سی صد ساله ی ملتی برای تغیر و تحول

 و یاد تو میافتم که نه برای جنگ امده ای و نه حوصله ات به قدر باران نمناک

میبینی ارام ... خسته که میشوم تورا میجویم و ان دم به یاد میاورم پیوند تنهاییم را

و دست میکشم از هر چه نوشتن و اه میشوم بر هر چه تقدیر

اینجا نه جای ماندن است مهربانم و نه دلی برای کندن

 نیچه میخوانم و هر از گاهی از حافظ عاشق

به سعدی که میرسم پند نگرفته غرق اندیشه میشوم  عروسک های کودکی را ورق میزنم در دفتر ذهن

 و تو در تمامی صفحات ان ردی داری از بودن ................. و دلی برای نبستن

 همین بهانه های کوتاه بودن است که من را من کرده و تورا ارام

ومن به همین بهانه های ارام تو نگاه میکنم به جاده ی پاییزی و این کودکان رویا

که در انتظار قصه ای سی صد ساله برای تغیر نشسته در باران خداوندگار اراممانند

همین مهربان بارانی من.... همین