الگویی نو

---

تورا چه به عاشقی ؟... بیا و به جای خودت باش مهربان آرامم 

توکه خندیدی ارام نگاهت کردم به عشق

و گفتمت از هر چه دیده بودم بی تو ... با تو

در  این  لحظه های ناارام که احاطه کرده این من خسته و دل تنهایم را

یادت می اید ارام حرف هایم  همه حکایت همان شبان پیریست

 که امد و شد پیامبر رازها و حرفهای پاییزی

یادت می اید آرام ....؟!!  هوا سرد بود و نه چون حالا بارانی

زمستان بود اخر .. فصل تردید و تهدید و مرگ اندیشه در یخبندان جاده

و من تورا در اغوش ...گفتمت : بروم  و این پیام... بر نو ظهور را

ارشادی کنم به شوق و حدیثی اموزم به عشق

                                                                   و  تو

خندیدی و گفتی: امده است خبری دهد از باران بهار

 و نغمه ی گم شده ی یار

من که خندیدم اسمان تیره گشت

رفتم تا صله ای دهم بر این پیام اور رحمت و مغفرت

دستم بگرفتی و قسمم دادی به کودکان چشم به راه پاییزی

که خطر نکنم 

که قربانی نشوم

که بی بهانه برگردم

که پیام... بر   را  بگذارم به خود و ان دو سه همراه براق چشمش

که به جان من و این گنجشکان اوازه خوان

همین یک بار مردی را بگذارم برای روزهای نیاز

هی ... افسوس ارام من ... افسوس

بارها گفته بودمت مردمانی می ایند و پیام .. بری .. پیشه میکنند  

گفته بودمت می ایند و پیام میبرند

گفته بودمت بگذار پیامی از من خسته به یادگار

برای مردمان ناخواسته ستم دیده برند

و تو قسم دادی مرا به همین خواسته های عاشقانه و گفتی

پس سهم من از عاشقی .. از بهار .. اواز و ترانه

                                                        و من

خندیدم به بهار .. که این روزها در تکاپو ی الگوی جدیدی است

از  صرف عشق .. از تکرار سادگی در دل مردمانی که سالهاست

ساده است....  به همین باران خدایگان ساده سوگند

و من ناخوانده هیچ نگفتم از این همه بهانه برای زندگی نکردن

بگذار برویم ارام

اینجا دیگر نه جای من است نه بهانه های بی اندازه ی تو

بهار است انگار... وانگار بهار است  

و همین انگاره های من از بهار همه در صرف قالبی نو ست برای بهتر بودن

و خدا میداند در ابتدای کدام جاده ی پاییزی

کودکان رویا میخندند به روزگار بی خنده ی ما

همین مهربان پاییزی من ... همین.